Las lengas « regionalas » fòrabandidas de la Constitucion
Lo Senat ven de remetre en causa per son vòte la reconeissença de las lengas regionalas dins l’article 1 de la Constitucion, adoptat pels deputats en primièra
lectura del projècte de lei de reforma de las institucions. Aquò malgrat las asseguranças donadas als senators per Rachida Dati segon lasqualas aquela reconeissença amenaçava de cap de biais
l’indivisibilitat de la Republica e d’autre latz, èra pas question de ratificar la Carta Europèa de las lengas regionalas e minoritàrias, anteriorament jutjada non confòrma a la
Constitucion per lo Conselh Constitucional. Los que consideravan lo vòte de l’Assemblada Nacionala coma una primièra victòria mesuran lo camin que demòra de far. Lo jacobinisme es encara un lobby
poderós que subrepassa las trencaduras politicas. Per pròva l’intervencion de l’Academia francesa demandant la retirada de la mencion de las lengas regionalas dins la Constitucion, una
declaracion verinosa e de bassa levada de la Liura Pensada dins lo meteis sens e una mesa en garda de l’ancian Primièr Ministre Jean-Pierre Raffarin sul dangièr d’espetament de la Republica per
citar sonca tres exemples. Segon lo principi dels vases comunicants, al moment que França, dins las instàncias internacionalas, presica per la diversitat culturala e que l’ancian president de la
Republica, Jacques Chirac, lança sa fondacion per lo desvolopament duradís e lo dialòg de las culturas, assistissèm a un tibament e a un replèc fregeluc sus la lenga francesa subretot de la part
d’una majoritat de senators, de tradicion jacobina, que sián de drecha o d’esquèrra. En teoria, coma lo tèxt de lei deu èstre aprovat dins los meteisses tèrmes per las doas assembladas, lo govèrn
pòt demandar a l’Assemblada nacionala de decidir finalament e l’Assemblada nacionala poiriá restablir l’emendament suprimit pel Senat. Demandarà lo govèrn a l’Assemblada de o far e aquela tornarà
votar aquel emendament a l’unanimitat ? Es luènh d’èstre segur perque lo subjècte es pas considerat coma prioritari. Es important de manifestar tant que poirem nòstre soslèu, nòstra revòlta,
nòstra colèra mas al meteis temps cal ben comprene, per los que ne dobtavan encara, que lo problèma es pas solament cultural, es subretot politic e que sufirà pas de metre en alha las instàncias
nacionalas e europèas e de manifestar en 2009. Cal d’en primièr e avant tot mobilizar los pòbles de França que fins ara son pas estats sufisentament decidits dins l’aparament de lors identitats
lingüisticas e culturalas. Dins aquel domèni coma dins lo del poder regional vendrem una fòrça politica ineludibla solament se nos presentam pertot a las eleccions regionalas en 2010 e se
obtenèm de resultats significatius. Sens esperar lo bon voler del prince a París, devèm arrestar lo genocidi cultural e dessarrar lo carcan del centralisme d’aicí en çò nòstre. Lo Partit de
la Nacion Occitana s’i emplegarà.
Partit de la Nacion Occitana
BP 44- 30201 Banhòus de Ceze
Tél. 04 66 82 71 94
president@p-n-o.org
19 de junh de 2008
Una lei per las lengas regionalas
Es lo 85° ensaig per far reconèisse la diversitat lenguistica de l’Estat francès ! Finfinala lo govern ven d’organisar una discussion a l’ »Assemblada
Nacionala sus l’avenidor de las lengas regionalas. Quatre oras de discussion. Aquò s’era jamai vist. Aquò ven en seguida de l’engajament del President de la Republica francesa au moment de
sa campanha electorala de prespausar una lei per las lengas regionalas. Era lo 9 de Maqrs 2007 dins una charradissa a Caen. Es aquela solucion qu’es causida per lo govern. Una avançada minima :
lo govern atal perseguís dins la decision de ratificar pas la Carta Europenca de las Lengas Regionalas o minoritaris e de modoficar pas l’article 2 de la constitucion que ditz : « La lenga de la
Republica es lo francès » pretexte per forabandir tota autra lenga.
Es al nom d’aquel article que la Republica Francesa a refusat de ratificar la Carta qu’aviá pasmens signada. Lo risca demòra que tota avançada legislativa siá
censurada per lo Conselh Constitucional.
Una òssa per plorar pas. Probable tant lo sujet demòra tabó dins las nautas esferas de la politica parisenca. Dison que nòstras lengas son « regionalas ». En
fach tota lenga es « nacionala » . Seràn reconegudas e ensenhadas soncament se l’Estat e las colectivitats territorialas concernidas la prenon en carga coma talas. Pasmens una lei permetrà una
avançada dins aquel sens.
Mai sabem que las lengas dels poples de França retrobaràn la normalitat son que s’aqueles poples vendràn autonòmes coma en Catalonha o edn Euskadi.
Las lengas se desseparan pas dels poples que las parlan.
Partit de la Nacion Occitana
BP 44- 30201 Banhòus de Ceze
13/05/08
Après la « Declaracion dau govern sus las lengas regionalas » e lo « debate sus aquesta declaracion » que seguissèc, se pòt dire
que, coma de costuma, l'efiech d'anóncia e l'esper que poguèc suscitar en cò de certans tombèron coma aiga de bodin. La montanha encara un còp s'ajacec d'una rata. Ò ben segur, me fasieu
pas tròp d'illusions. Alora, pòio pas dire que sieu decebut. Lo coratge -mesurat- dau Premier Ministre quora prenguèc l'engatjament de tenir aqueste debate -e se pòt benastrugar d'aguer tengüa la
sieuna promessa- desvelèc eira sa cara veraia : lo sieu coarditge.
Soleta foguèc retengüa l'idea d'un tèxte de lei tractant de la question de las « lengas e culturas regionalas ». Evacuaas la modifiacion dau
premier alinea de l'article II de la constitucion (aquèu qu'estipula que « la lenga de la Republica es lo francés ») e la ratifiacion per França de la charta europenca de las lengas
regionalas e minoritàrias. Certans diran : « De que vos plànhatz ? Es ja mielhs que ren ! »
D'efiech, mas siam ben alunhats de la reparacion istorica que s'ameritan las lengas de França après lo glotochaple que ne foguèron victimas. Lo primat dau
francés e l'abaissament de las autras lengas de la Républica au reng de patoas nos valon aqueste monolingüisme deschabestrat que França se li embarra encuei.
Ren de novèu a l'orizont ! Circulatz, li a ren de veire !
Lo debate foguèc riche, totun. Interlocutors nombroses venguèron rementar que l'unitat es pas l'uniformitat, que las lengas regionalas amenaçan pas
l'integritat dau territòri de la Republica, que i a pas de crénher queina « balcanizasion » que seieie deFrança, que la diversitat es una richessa, e pas una tara... Se turtem totjorn a
n-aquela sacralizacion ja anciana de la nacion factiça : una lenga (lo francés), un estat, una nacion. Coma se pòt embarricadar a n-aquèu ponch dins un postulat tant ridicule ? Lo mite
de la França etèrna « una e indivisibla » encombra encara pas mau de cervèlas e contunha de servir de rotlaor-compressaor esquichant las minoritats etnicas e lingüisticas dau territòri
de la Republica. Coneissetz tots aqueste Estat que s'arrotjalo patronime tant arrogant de Patria dels dreches de l'òme, quora es pas capable d'ofrir als sieus estatjants l'egalitat de tractament
entre lo francés e las lengas de França. L'UNESCO saup que totas las lengas son sus un mesme pè d'egalitat. L'excepcion culturala francesa nos ditz lo contrari : las lengas de la Republica
francesa devon pas acquistar de co-oficialitat. Ce bòn per aparar la francofonia au dintre de las frontieras pòt pas mai estre bòn a l'interior de l'exagòne per la promocion de las
lengasminorizaas. França se fai chantre de la diversitat culturala e lingüistica dins le monde entier, mas aquò concernís pas son pechon territòri emboliguizat a l'entorn de Paris. En cò
nòstre, ren dèu despassar : « Vòlo veire una testa soleta ! »
Los provinciaus son dels plocs, parlan qu'un francés desformat ! Aquesta vision de fin dau segle detz-e-noven a vertadierament dispareissut ? Saria de se
demandar en vesent coma certans son encara tant frejoloses dins la reconeissença d'aquesta diversitat que fondèc la nòstra Republica.
Òc, las lengas nòstras an besonh d'una lei. Òc, an besonh d'una reconeissença oficiala e institucionala. Òc, França DÈU ratifiar la charta europenca de las
lengas e culturas minoritàrias. Òc, dèu per aquò faire modifiar la sieuna constitucion. Comprenguèc pas encara qu'aqueste blocatge li empacha tot espandiment. La reconeissença de sa diversitat
sarà pas una perda d'influéncia, mas una richessa reala que poirà solament tornar dorar son blason au nivèu europenc e internacionau. Se va, tant coma Turquia, s'agromelir dins aqueste
nacionalisme embarrat o se duerbir enfin, coma la majoritat de las democracias europencas, a la reconeissença dels dreches de las sieunas minoritats e especialament dels lors dreches
lingüistiques e culturaus ?
La respònsa d'ier de sera per la gola de Na Christine Albanet, ministra de la cultura, es gaire estrambordanta e me laissa dins un optimisme fòrça
mesurat. Quant de Carcassona e de Besiers chaudrà encara (respectivament 10 000 e 20 000 personas en octòbre de 2005 e març de 2007) per qu'enfin las lengas nòstras sieien
reconeissüas e tornen trobar la lor dignitat estraçaa per lo carcan estatique francés ?
Michèu PRAT
9, lèia de Chabanòtas
Amèus de Puèi Maure
05 000 Gap / Occitània
Gap, dijòus lo 8 de mai de 2008
Monsieur le Député,
Nous attirons votre attention sur la présence de la langue d’Oc dans votre circonscription. De nombreux groupes culturels qu’ils appartiennent à la mouvance
félibréenne dite mistralienne ou à la mouvance de l’Institut d’Etudes Occitanes ou qu'ils soient indépendants travaillent à sa promotion. Sa survie est un enjeu culturel important. C’est
aussi un facteur de développement économique dans la mesure où un peuple qui a conscience de sa culture est un peuple créateur dans tous les domaines. La confiance en soi est un élément moteur
dans le monde concurrentiel d’aujourd’hui. Je n’en donnerai pour preuve que le développement de la Catalogne voisine où le combat pour la langue entraîne un nouvel élan économique.
Un débat sur les Langues Régionales va avoir lieu le 7 Mai prochain à l’Assemblée Nationale à la demande du premier ministre. Nous nous en réjouissons et nous
souhaitons vivement que vous soyez notre porte parole.
Les collectivités territoriales font des efforts importants pour le développement de notre culture régionale d’Oc. L’Etat a des responsabilités dans ce domaine et
il serait profitable pour tous que l’existence de nos langues régionales historiques soit reconnue par la loi et que leur enseignement et leur développement soit inscrits dans les faits par le
gouvernement français.
Sachez que nous suivrons vos prises de positions et interventions à ce sujet avec la plus grande attention.
En vous priant de prendre part à ce débat essentiel, je vous prie de croire, Monsieur le Député à l’expression de mes sentiments occitanistes respectueux.
Nous sommes, bien sûr, à votre service pour tout renseignement concernant ce sujet.
Aimé Cesaire a l’encòp poèta, dramaturge, assajista, istorian demorarà per nautres, occitans, mai que mai l’autor de la « Dicha sul colonialisme » Aquel
panflet anti-colonialista paregut en 1950 lo quilha al costat de Franz Fanon vò de Leopold Senghor. Amb aquel panflet anoncia l’etnisme de Francès Fontan : « Ethnisme, vers un
nationalisme humaniste » paregut en 1961.
Lo panflet d’Aimé Césaire presenta lo crime hitlerian coma lo fach d’aver aplicat a l’Euròpa lo biais de faire colonialista que fins aquí aviá pertocat los arabes
d’Africa, los coolies de l’India vò los negres d’Africa. I denoncia lo quite umanisme occidentau : « Aquò que lo borgès del secle XX perdona pas a Hitler es pas lo crime en se, lo crime
contra l’òme , es pas l’umiliacion de l’òme en se, es lo crime contra l’òme blanc , es l’umiliacion de l’òme blanc » D’aquí aquel semblant d’umanisme, es, segond Césaire
« bograment racista »
Aimé Césaire se fai lo pòrta paraula de la negrituda. Amb aquò revendica a l’encòp lo drech a la diferencia e lo drech a l’egalitat. L’ideia de negrituda es
apareguda puei coma tròp fosca e ineficaça. Se nen seguís , per Césaire, que l’egalitat recercada pòt èsser averada per una simpla autonomia dins l’encastre dels Estats existents sens separacion.
L’independencia de la Antilhas i semblava perilhosa, benlèu per encausa d’una possibla americanisacion.
La presencia silenciosa del President de la Republica francesa a son enterrada nos sembla un omenatge estranh. Es-ti qu'anonçariá una repentencia oficiala per crime
contra los poples colonisats ? Es pas segur. La França s'arrapa als confettis de son Emperi passat.
Mai que mai i a Corsega, Kanaquía, Bretanha, e Occitaniá granda, aquí onte demòra de lengas especificas coma a las Antilhas.
Seriá pas que per un temps, sola la proclamacion de l'independencia de las Antilhas pòt assegurar la dignitat de la negrituda fins a la recuperacion de la paraula,
es a dire de las lengas indigènas.
Es aquò, al mens, çò que desira lo Partit de la Nacion Occitana al costat dels independentistas antilhès amb una independencia fondada sus la cultura especifique de
cade pople.
Lo 20 d'abrial de 2008
Partit de la Nacion Occitana
BP 44- 30201 Banhòus de Ceze
Tél. 04 66 82 71 94
President@p-n-o.org
Tibet: brigalhar la paret de silenci
Al Tibet, d’afrontaments violents venon de se debanar dins la capitala Lhasa e mai d’una vila del país entre de monges bodistas e d’estajants d’una part e la polícia militara
chinesa d’autre latz. Los manifestants exigissián especialament lo retorn del Dalaï Lama, cap espiritual e temporal incontestat, al Tibet e lo respècte dels dreits de l’òme pels tibetans. I auriá
mantuns mòrts sens que una chifra precisa poguèsse èstre donada. Del temps que la Republica Populara de China se prepara per aculhir de delegacions del mond entièr a l’escasença dels Jòcs
Olimpics de l’estiu venent, es pas inutil d’espepissar lo biais de l’Estat chinés de tractar una de sas minoritats etnicas.
D’en primièr cal rapelar que los tibetans, independents de fait entre 1913 e 1950, foguèron plaçats per la fòrça militara jos sobeiranetat chinesa en mai de 1951. En
principi, lo Tibet deviá gaudir d’una autonomia larga, una promessa que foguèt pas tenguda.
En 1959, en seguida de revòltas contra la preséncia chinesa, lo Dalaï Lama se refugièt en Índia. La repression chinesa serà puèi fèra, especialament pendent la Revolucion
culturala: deportacions dins de camps de trabalh, avaliment dels temples e dels monestièrs. Quand Mao Ze Dong moriguèt en 1976, una cèrta tolerància religiosa regnarà, interrompuda per una
renaissença del nacionalisme tibetan e d’insurrecions de 1987 a 1989, quand lo Dalaï Lama recebèt lo Prèmi Nobel de la Patz. Aquel plaideja al prèp de la grandas poténcias per la subrevida de son
pòble en tot recomandar lo dialòg amb las autoritats chinesas. Es çò que sona la politica de la “via mejana”. Apèla pasmens sens ambigüitat China a arrestar los transferiments de populacion que
faguèron dels tibetans una minoritat dins lor pròpri país e contribüisson a destruire lor lenga e lor cultura. Lo Dalaï Lama ven tanben de demandar una enquista internacionala sus aquelas
darrièras violéncias murtrièras al Tibet e a condemnat un “genocidi cultural” aprèp los trebolitges a Lhasa que causèron la mòrt de 80 personas segon lo govèrn en exilh. Pels responsables
chineses, aquel rambalh es un acte de sabotatge orquestrat per lo Dalaï Lama. Aquel afar tomba mal per China e risca d’afortir los apèls al boicòt dels Jòcs Olimpics, una posicion que ni lo
govèrn tibetan en exilh ni lo Dalaï Lama partejan çaquelà.
Lo Partit de la Nacion Occitana denóncia dempuèi bel brieu l’ocupacion chinesa al Tibet e lo “genocidi cultural”. A tèrme cort, recomanda d’arrestar de reprimir brutalament las
manifestacions e lo respècte per las autoritats chinesas de l’autonomia del Tibet. Coma la bona volontat del Dalaï Lama e del govèrn tibetan en exilh es pas recompensada, cal, segon lo P.N.O.,
que las grandas poténcias fagan pression diplomaticament d’un biais intens sus Beijing perque los chineses cambien de compòrtament devèrs los tibetans e lors autras minoritats etnicas. Cal tanben
brigalhar la paret de silenci bastida per las autoritats chinesas sus la situacion al Tibet. Aquela paret es incompatibla amb l’imatge de dobertura e de modernitat que China vòl donar d’ela en
organizant sus son territòri los Jòcs Olimpics, simbòl de patz e de competicion esportiva pacifica entre las nacions del mond. A tèrme mai long, lo Tibet, se es la volontat exprimida
democraticament per los tibetans, deu recobrir son independéncia e lo territòri correspondent a sas raras etno-lingüisticas, que es mai ample que la region actuala “autonòma” dins l’encastre de
la Republica Populara de China.
Lo 17 de mars de 2008
Partit de la Nacion Occitana
B.P 44
F30201 Banhòus de Cèza
Tel. 04 66 82 71 94
president@p-n-o.org
Per infò :
Comunicat de prensa
Quin avenidor pels kurds ?
L’encorreguda de l’armada turca en Kurdistan irakian torna metre al primièr plan de l’actualitat internacionala l’astrada del pòble kurd.
En 1920, al moment del desmembrament de l’empèri ottoman, la comunautat internacionala per lo tractat de Sèvres prevesiá la creacion d’un Estat kurd.
Aquela promessa demorèt sens lendeman. Los Kurds que lor populacion totala es compresa entre 35 e 40 millions, son escampilhats dins mantunes países: Turquía ont representan ¼ de
la populacion sens èstre reconeguts oficialament, Iran ont son mai de 11% de la populacion, Irak ont son 7 millions, siá ¼ de la populacion, Siría ont serián gaireben 3 millions (es pas de bon
far d’aver de chifras fisablas) e dins una mesura mendra ne trobam en Afganistan, Azerbaïdjan, en Israel, al Liban, en Georgia, en Armenia, al Turcmenistan, sens parlar de la diasporà mai que mai
en Alemanha ont serián de 500000 a 800000.
Es en Irak que lor situacion es a l’ora d’ara melhora perque an pogut formar un estat federat jos l’aparament dels U.S.A. e del Reiaume Unit en 1992 e dispausan dempuèi la casuda
de Saddam Hussein d’un govèrn regional del Kurdistan autonòm. En Iran, los Kurds son susvelhats per l’armada mas la region ont vivon s’apèla oficialament lo Kurdistan, la lenga kurda es
reconeguda e de deputats kurds ocupan de sètis al Parlament. En Siria, la nacionalitat siriana es refusada a un cèrt nombre de kurds. Las revòltas de 2004 e 2005 foguèron ferotjament reprimidas
per l’armada. En Turquía, l’identitat kurda es negada e fins a una epòca recenta, parlar kurd publicament menava tot drech a la preson.
Lo Partit dels Trabalhaires del Kurdistan o P.K.K, d’obediéncia marxista, comencèt sa guerrilha contra las autoritats turcas en 1984; Aquela lucha armada menant a de represalhas de
l’armada turca que ne patisson tanben los civils kurds aviá demesit dins son intensitat amb per Turquía la perspectiva de dintrar dins l’Union europèa e doncas la necessitat de melhorar son
compòrtament rapòrt a sas minoritats etnicas e religiosas. Los Kurds son los mai estrambordats per la dintrada de Turquía dins la UE que n’espèran que melhorarà considerablament lor situacion.
Mas las dificultats amb l’UE degudas a l’ostilitat d’unes países europèus a la dintrada de Turquía dins l’Union foguèron l’encausa d’un tibament nacionalista chovinista en Turquía e d’una
ressorgéncia dels atacs del P.K.K que se servís del Kurdistan irakian coma rèirebasa.
Es çò qu’explica l’intervencion militara turca d’ara sens far cas de la sobeiranetat d’Irak. Los turcs fintan d’un marrit uèlh un Kurdistan irakian tròp independent qu’es pas lor
gost e que risca de donar de marridas idèas a lors “turcs de las montanhas” coma los sonan.
E ara?
Los Estats Units, aligats de Turquía, son embarrassats e soetan la retirada lèu lèu de las tropas turcas del Kurdistan irakian.
Es clar que per la comunautat internacionala, la creacion d’un Estat kurd independent e federal sus un territòri encambant largament un cèrt nombre d’estats existents, quitament se
per nosautres Partit de la Nacion Occitana, es la solucion per l’avenidor, una solucion etnicament justa, es pas per deman.
D’en primièr denonciam vigorosament l’intervencion militara turca que ven de s’acabar. Se Turquía vòl que s’arrèste la guerrilha kurda sus son territòri, deu reconeisser
l’existéncia dels kurds e lor concedir al minim l’autonomia intèrna e cessar lo compòrtament imperialista que n’es costumièra dempuèi longtemps. Es pas digne d’un país civilizat que pretend a
retrobar la familha europèa.
Per los Kurds dels autres estats, tot çò que podèm desirar pel moment es lo manten de l’autonomia larga dont los Kurds d’Irak gaudisson amb a tèrme lo passatge jos lor
contraròtle de la vila de Kirkok e, endacòm mai,
l’obtencion, preferentament, per la diplomacia puslèu que per l’insurreccion, d’una autonomia culturala, economica e politica la mai ampla possibla en fonccion de las situacions
divèrsas loras.Lor volèm pasmens un avenidor melhor per compensar lo tractament inic que ne foguèron victimas dempuèi de decennias
Lo 29 de febrièr de 2008
Partit de la Nacion Occitana
B.P 44
F30201 Banhòus de Cèza
Tel. 04 66 82 71 94
president@p-n-o.org
Comunicat de prensa :
Cossòvo : una independéncia mal engimbrada
Los albaneses del Cossòvo, província juridicament sèrba mesa jos l’administracion de l’O.N.U. dempuèi 1999, venon de declarar unilateralament lor independéncia rapòrt a Serbia en seguida del
fracàs de las negociacions entre lo govèrn de Belgrad, los 200000 sèrbis e los 1800000 albaneses del Cossòvo.
Los albaneses separatistas an lo sosten de l’Union europèa e dels U.S.A.
Mas Serbia e Russia, per solidaritat amb un pòble eslau, acceptan pas aquela independéncia.
Lo Partit de la Nacion Occitana, partit etnista, es favorable, per principi, a l’independéncia dels albaneses coma etapa sul camin de la reunificacion amb Albania mas regreta las condicions dins
lasqualas se fa aquela independéncia.
Vertat es que Cossòvo vegèt naisser lo nacionalisme albanés modèrn al sègle 19 mas es tanben lo breç del nacionalisme sèrbi a l’Edat mejan quitament se los sèrbis lo daissèron per fugir la
dominacion turca.
L’independéncia del Cossòvo proclamada per los sols albaneses seriá estada mai acceptabla aguèsse donat lòc a un partiment drechurièr dins loqual l’ubac amb Pec e Pristina seriá demorat sèrbi e
l’adrech a l’entorn de Prizren e Urosevac seriá estat donat als albaneses amb de transferiments de populacion.
Malastrosament aquela solucion de saviesa e de patz que lo Partit de la Nacion Occitana preconiza serà pas mesa en òbra, çò qu’es de mal auguri per los rapòrts entre sèrbis e albaneses dins
l’avenidor, dins una zòna sensibla coma los Balcans, e risca de crear de tensions grèvas sul plan internacional.
Lo 17 de febrièr de 2008
Partit de la Nacion Occitana
B.P 44
F30201 Banhòus de Cèza
Tel. 04 66 82 71 94
president@p-n-o.org
Comunicat de prensa :
Los occitans son pas los enemics dels franceses
Dòna Mireille De Badereau, conselhièra regionala F.N. d’Aquitània, pendent la sesilha plenièra del 28 de genièr de 2008,a l’escasença de las Orientacions 2008-2010 de la politica
publica concertada en favor de la lenga occitana, acusèt publicament lo Govèrn Provisòri Occitan d’èstre l’eiritièr del Partit de la Nacion Occitana, un partit que vòl, çò afortiguèt, caçar los
franceses d’Occitània. Aquela elegida F.N. prèsta al P.N.O. unaactitud xenofòba que li es estrangièra mentre es constanta dins son pròpri partit. Es una messorga, una difamacion.
Lo Partit de la Nacion Occitana, que sostenguèt d’un biais critic quand foguèt creat lo Govèrn Provisòri Occitan, jamai dempuèi 1959, data de sa fondacion, escriguèt pas sus las
parets o adoptèt pas coma eslogan : « los franceses defòra ». Es vertat que lo P.N.O. es, per de mejans sonca democratics, per l’independéncia d’una Occitània reunificada dins
l’encastre d’una republica federala descentralizada. Aquela republica donarà als ciutadans « franceses » e als estrangièrs que o desiran la ciutadanetat occitana. Doncas, es pas
question per un partit etnista e inter-nacionalista coma lo nòstre d’escampar defòra qui que siá pr’amor de sas originas.
Plan segur, esperarem de totes los estatjants jos jurisdiccion de la Republica Occitana se, coma o esperam, espelís un jorn, que se conformen a sas leis
Partit de la Nacion Occitana
B.P 44
F30201 Banhòus de Cèza
Tel. 04 66 82 71 94
president@p-n-o.org
